تنگ با من به يكى بوسه چه‌گيرى چو دلم * جان شيرين ز پى آن دهن شيرين داد درس سوداى تو تا شام أبد خواهم خواند * كه مرا صبح أزل عشق تو اين تلقين داد دوش در آتش سوداى تو مىسوخت خطيب * سيلش از ديده روان گشت و ورا تسكين داد و له فى الرّباعيّة : [ بىتو لب خشك و ديدهء تر دارم . . . ] بىتو لب خشك و ديدهء تر دارم * اشك چو عقيق و روى چون زر دارم بازآ كه در انتظار بازآمدنت * سر بر كف دست و دست بر سر دارم و له : [ بازآ كه جهانم به نظر تاريكست . . . ] بازآ كه جهانم به نظر تاريكست * درياب كه جانم به دهن نزديكست در فرقت تو نماند غير از نفسى * بشتاب كه آن هم نفسى باريكست لغيره : [ سيبقى خطوطى فى الدّفاتر برهة . . . ] سيبقى خطوطى فى الدّفاتر برهة * و كاتبها بين التّراب رميم * * * كتب هذه الأسطر تذكرة لصاحبه الصّاحب ، الأعظم عظّم اللّه قدره تاجا للأفاضل ألعبد الضّعيف المذنب المنيب يحيى بن هبة اللّه بن يحيى الملقّب بالنّاصر الخطيب الشّفعوىّ نسبا فى شهور سنة إثنين « 1 » و ثمانين و سبعمائة مأمولا عنه أن ينظره به نظر الإصلاح .

--> ( 1 ) اثنى .